Female Body as Abject Art and Its Seductiveness in Performance Art
Öz
Abject Art Olarak Kadın Bedeni ve Performans Sanatındaki Kışkırtıcılığı
Modernizmin bunalımı ile birlikte büyük anlatılarının son bulması postmodern süreci başlatmıştır. Bu süreçle birlikte kimlik sorunsalı, 1970 sonrasında dil, söylem ve kültür alanının mevcut yapıları irdelenerek yeniden kurulmaya başlanmıştır. Kavramı, ilk Bataille kullansa da postmodern süreçte kimliklerle birlikte yeniden ele alan Kristeva'dır. Kristeva’ya göre abject; anne-çocuk bedenlerin birbirinden ayrılması sürecinde yaşanan duygudur. Bu duygu aynı şekilde bedenin kendi atıklarından ayrılması sürecinde de yaşanır. Kristeva, abject kavramını biylolojik ilişki üzerinden tamımlamıştır. Kadın bedeninin ve cinsel atıklarının ayrılan erkek çocuğa göre abject tanımlanması ve bedeninin dışı için güzellik kavramıyla yeniden nesneleştirilmesi, ikinci dalga feministlerinin ve sanatçıların eleştirel biçimde ele aldığı konu olmuştur. Kadın bedeninin dış yüzeyinden iç yüzeyinin ayrılması ve cinsel atıkların abject olarak kabul edilmesiyle birlikte bedenin performatifliğinin önüne geçilerek kadının bedenine yabancılaşması tartışılır. Fe¬mi¬nistlerin beden ku¬r maya da¬ir çalışmalarında Kris¬te-va’nın "ko¬nu¬şan var¬lık" kav¬ra¬mı¬nı önemsedikleri görülür. Performas sanatında abject olarak kadın bedeni üzerine çalışan sanatçılar bu kavramın da içerdiği kendi bedenlerinin dilini oluşturmayı öne çıkarırlar. Bu çalışmada abject art (iğrenç sanat) olarak kadın bedeninin performans sanatındaki kışkırtıcılığı, Carolee Scheemann’ın Interior Scroll (Dahili Tomar) adlı performansı incelenerek araştırılır.
Anahtar Kelimeler Abject art (iğrenç sanat), Kültür, Kadın Bedeni, Performans Sanatı, Carolee Scheemann
Abstract
Together with the depression of modernism, the end of its great narrations gave a start to the postmodern process. With this process, the problem of identity examined the current structures in areas of language, discourse and culture and tended to reconstruct them after 1970. Even though Battali used the notion of abject for the first time, it is Kristeva who discussed it in the Postmodern process, together with the identities. According to Kristeva, abject is the feeling that is felt during the period in which mother-child bodies separate from each other. This feeling is also felt during the period in which the body is separated from its own wastes. Kristeva has defined the notion of abject over biological relations. Defining the female body and its sexual wastes as abject compared to the separated male child and re-objectifying the outer body with the notion of beauty has been a subject discussed by the second-wave feminists and artists in a criticizing way. It is discussed that the female body becomes performative and gets ahead of being vital and the person is alienated from her body, together with the sexual wastes’ abject position that is obtained through separating the female body’s only outer surface from the inner surface. As the focus of the feminist body theory, the development of the “talking being” by Kristeva and preference of the artists to make abject art as a performance art is of importance in terms of facing the abject. In this study, the Carolee Scheemann’s performance called Interior Scroll will be examined and researched into as an example of seductiveness of female body as an abject art, in performance art.
Keywords Abject art, Culture, Female Body, Performance Art, Carolee Scheemann