Görsel Sanatlar Öğretmeni Adaylarının Sanal Ortamdaki Meslekî Deneyimleri

Korona virüs salgınının yarattığı kriz nedeniyle öğretmen eğitimi kapsamındaki faaliyetler, tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de uzaktan eğitim yöntemiyle sürdürülmüştür. Bu araştırmanın amacı görsel sanatlar eğitimi alanında uzaktan eğitim yöntemiyle yürütülen ‘Öğretmenlik Uygulaması 1’ dersinin süreçteki avantajlı ve dezavantajlı yönlerinin, öğretmenlik tecrübesine katkılarının ve derse ilişkin beklentilerin açığa çıkarılmasıdır. Bir vaka incelemesi olan çalışmanın katılımcılarını, Türkiye’de üç farklı devlet üniversitesinin görsel sanatlar öğretmenliği bölümünde öğrenim gören 40 öğretmen adayı oluşturmuştur. Araştırmanın verileri, yarı yapılandırılmış görüşme formuyla toplanarak tümevarımcı yaklaşımla analiz edilmiş ve bu aşamada MAXQDA 20.4.0 paket programı kullanılmıştır. Araştırmanın sonunda, süreçte karşılaşılan bazı olumsuzlukların yüz yüze eğitimle ortak sorunlar olduğu anlaşılmıştır. Bununla beraber görsel sanatlar öğretmeni adayları, uzaktan eğitimle yürütülen öğretmenlik uygulaması faaliyetlerini “eşsiz bir deneyim” olarak nitelendirmiş; uzaktan eğitimdeki teknolojiye dayalı alt yapının, gelecekte meslekî tecrübelerine katkı sağlayacağına dair inanç geliştirmiştir. Uzaktan eğitimin sanal öğretmenlik tecrübesi kazandırması ve derslerin teknolojiyle bütünleşik yapısından dolayı dijital yetkinliği artırması gibi durumlar, öğretmenlik uygulamalarının güçlü yönleri arasında görülmüştür. Avantajlı yönlerine karşılık derslere katılan öğrenci sayısındaki azalma, sanal ortamın gerçek sınıf atmosferini temsil edememesi, öğretmen adayı ile öğrenci arasındaki iletişim ve etkileşim sorunları sürecin zayıf yönlerini oluşturmuştur. Sanal sınıf simülasyonu gibi öğretmenlik deneyimine imkân tanıyan yazılımların geliştirilerek mikro öğretim faaliyetlerinin belli bir kısmının bu ortamlarda gerçekleştirilmesi, araştırmanın önerileri arasında sunulmuştur.

Due to the crisis created by the coronavirus epidemic, activities within the scope of teacher training continued through distance education in Turkey as in much of the world. The purpose of the current study is to reveal the advantageous and disadvantageous aspects of the ‘Teaching Practice 1’ course conducted through distance education in the field of visual arts education, its contributions to the professional experience of the participants, and expectations regarding the course. The participants of the study, which is a case study, consisted of 40 pre-service teachers studying in the visual arts teaching department of three different state universities in Turkey. The data of the study were collected with a semi-structured interview form and analyzed with an inductive approach, and the MAXQDA 20.4.0 package program was used at this stage. At the end of the study, it was concluded that some of the problems encountered in the distance education process are similar to the problems experienced in face-to-face education. Moreover, the pre-service visual arts teachers described teaching practice activities conducted through distance education as a “unique experience”; they developed a belief that the technology-based infrastructure in distance education will contribute to their professional experiences in the future. Situations such as distance education providing virtual teaching experience and increasing digital competence due to the integrated nature of the courses with technology are seen among the strengths of the teaching practice course. Despite its advantages, the decrease in the number of students participating in the lessons, the virtual environment’s inability to represent the real classroom atmosphere, communication and interaction problems between the pre-service teachers and students were found to be the weaknesses of the process. Developing software tools that allow for teaching experiences like virtual classroom simulations and conducting a portion of micro-teaching activities in these environments can be given as suggestions.