İgor Stravinsky'nin İtalyan Süiti Viyolonsel Uyarlamasının İncelenmesi

Rus bestecisi İgor Stravinsky’nin, 1919-20 yıllarında Pulcinella Balesinin farklı bölümlerinden uyarlayarak oluşturduğu İtalyan Süiti, 20. yüzyıl viyolonsel repertuvarında önemli bir yer tutmaktadır. Ateşkuşu (1910) ve Petruşka(1911) gibi önde gelen bale yapıtlarının bestecisi Stravinsky bu çalışmada, Commedia Dell’arte sanatına duyduğu ilgi ve bu sanatı İtalyan Süitine aktarması ile ele alınmıştır. Çalışmada ayrıca, Stravinky’nin ünlü Rus koreograf ve sanat eleştirmeni Sergei Diaghilev ile dostluğu ve bu dostluğun eserlerin yaratılışındaki büyük rolüne değinilmiştir. Eski İtalyan tiyatro akımı olan Commedia Dell’arte sanatına yaratıcı ve farklı bir biçimde yaklaşan bestecinin; eserde yazmış olduğu 20.yüzyıl orkestrasyon teknikleri, dissonans tınılar ve viyolonsel partisinde bulunan teknik yenilikler göz önünde bulundurularak incelenmiştir. Eser icra edilirken gözetilebilecek çeşitli yorum ve teknik öneriler sunulmuştur. Rus Virtüöz Gregor Piatigorsky’nin viyolonsel partisine kattığı yenilikler üzerinden eser analizi yapılmıştır. Eserin bale sahneleri ile karşılaştırmalı olarak incelenmesi, konulu bir müziği anlayabilmemiz ve yorumlayabilmemiz açısından yol gösterici olmuştur.

The Italian Suite adapted by the Russian composer Igor Stravinsky from several movements of Pulcinella Ballet in 1919-20 has an important place in the cello repertoire of 20th century. In this work Igor Stravinsky, the composer of leading ballet pieces such as Firebird Suite (1910) and Petrushka(1911), is discussed in terms of his interest in the art of Commedia dell’Arte and how he adapted this art to the Italian Suite.From a historical point of view, Stravinsky's friendship with the Russian choreographer and art critic Sergei Diaghilev and the great role of their friendship in the creation of the pieces have been pointed out.20th century orchestration techniques, dissonant sounds the composer wrote in the piece who adapted the art of Commedia dell’Arte, the trend of old Italian theater in a different and creative way, have been studied by considering technical innovations in the cello part.Various interpretations and technical suggestions that can be observed during the performance of the workwere presented.The piece is analyzed on the basis of innovations that the Russian virtuoso Gregor Piatigorsky added to the cello part. Studying the piece in comparison with the ballet scenes has been a guiding point to understand and interpret a theme music.