Çağdaş Fotoğraf Sanatında Gerçekliğin Yeniden İnşası: Kurgusal Fotoğraf

Avangard sanat, kavramsal sanat, soyut sanat vb. savaş sonrası modernist toplumu eleştiren sanat akımlarının da etkisi ile, her disiplinde olduğu gibi fotoğraf sanatı da yeni bir anlatım dilinin arayışına girer. Bu yolda, özellikle postmodern dönemlerde fotoğraf sanatı, gerçekliği aktarmak yerine onun yeniden inşası peşinden koşar. Bunun için ilk dönemlerde yaptığı gibi, farklı disiplinlerden referanslar arar. Resim, edebiyat, tiyatro ya da mitolojiden olduğu kadar, sinema, basın, televizyon gibi, kitle iletişimine yönelik alanlardan referansları da anlatısının içerisine katar.Fotoğraf sanatının gerçekliği yeniden inşa etmesindeki amaç, sadece sanat alanında kazandığı prestijli yeri korumak amaçlı değildir. İlk arayışı, kendi biçimsel özellikleri itibariyle izleyeninin kayıtsız olarak kabul ettiği “gerçeklik” olgusu üzerinden, ele almış olduğu konuyu irdelemektir. Önemli diğer bir arayış ise, referans olarak aldığı diğer kitle iletişim araçlarının yaratmış olduğu yeni dillerin kodlamaları üzerinden farklı sorgulamalar başlatabilmektir.

With the affects of post-war art movements like avant-garde, conceptual, abstract etc. art of photography pursued a research after the new communication skills, likewise the other disciplines. In this research period, especially in the postmodern era, art of photography pursued a strategy like not to tell the truth but reconstruct it. As it has done in its early times, the art of photography started to search its references from other disciplines. In the postmodern era, the art of photography took its references from painting, literature, theatre or mythology -as it done before- as well as mass media culture like cinema, press, television.

Art of photography do not aim to preserve its prestigious place in the scene of art by reconstructing the truth. It’s first aim to study its theme by the means of “reality” which is always accepted without prejudice by its viewer. The other important aim is, to start a new kind of questioning which becomes possible by the skills of other contemporary communication languages.