Dabbe, Gen ve Ada: Zombilerin Düğünü Filmleri Üzerinden Türk Korku Sinemasında Anlatı Yapısı

Sinema tarihi içerisinde korku türünün önemi yadsınamayacak kadar büyüktür. Toplumların en buhranlı dönemlerinde gişe rekorları kıran yapıtlar ortaya çıkmış, sektörel zorlukların yaşandığı dönemlerde korku türü halkı salonlara çekmeyi başarmıştır. Amerika, Avrupa ve Uzak Doğu’da türün kült örnekleri üretilirken Türk sineması bu konuda aşama kat edememiştir. Türk sinema endüstrisinin 2000’li yıllara dek bu türe mesafeli yaklaşılması böylesine büyük bir sorunun arkasında pek çok farklı sebebin bulunduğu gerçeğini gizleyememektedir. Bu sorunlara geniş bir perspektiften bakıldığında cevaplanması gereken farklı türde sorular ortaya çıkmaktadır. Filmlerde kullanılan anlatı yapısı bu çerçevede önemli bir sorun olarak değerlendirilebilir. Bu sorun yapılan çalışmanın sorunsalını oluşturmaktadır. Bu çalışmada Türk sinema tarihi içerisinde yapılmış korku türü denemeleri üzerinde durulmuştur. 2000’li yılların başlarına kadar yapılan eserlerin, türün başarılı örneklerinin uyarlamaları şeklinde olduğu görülmüştür. Bu çalışmada yapılan uyarlamaların nasıl bir anlatı yapısı oluşturdukları ve bu yöntemle ne kadar etkili oldukları sorgulanmaktadır. Bu doğrultuda Dabbe, Gen ve Ada: Zombilerin düğünü gibi yerli yapım uyarlama korku filmleri Bob Foss’un anlatım işlevlerinin ilkeleri doğrultusunda incelenmiştir.

Within the history of cinema, fear is big enough to be ignored. In the most depressing periods of the society, blockbuster works appeared, and when the sectoral difficulties were experienced, the people of the type of fear began to attract to the halls. Turkish cinema has not been able to progress in this regard while producing cult specimens in America, Europe and the Far East. For the cinema sector, a country of such importance has shown no effect in our country. The distant approach of the Turkish cinema industry to this genre until the year 2000 can not hide the fact that there are many different reasons behind such a big problem. Looking at these problems from a broad perspective, there are different kinds of questions that need to be answered. The narrative structure used in films can be considered as an important problem in this framework. This study focuses on the types of horror that have been done in the history of Turkish cinema. It has been seen that the works of the works made up to the beginning of the 2000s are in the form of adaptations of successful examples. It is questioned how adaptations made in this study constitute a narrative structure and how effective they are with this method. In this direction, domestic adaptation horror films such as Ada: Zombilerin Düğünü, Dabbe and Gen have been examined in the direction of Bob Foss's narrative functions.